آنگاه که قلبم آوای ماندنت را زیر لب تکرار می کرد شبی نبود که حتی در باغچه ی کوچک

خنده اش ، ستاره ای بشکفد

...

تنها سیاهی بود و بس ! درست همرنگ چشمان ساکتم نه رنگ اشکهای سردم

...

آنگاه که اندیشه ای تصویر تو را روی سنگهای بی خیالی حرفهاحکاکی می کرد ٬

هیچ کس معنی پرواز را از پرنده نپرسید

هیچ کس حتی به دنبال بال شکسته ی احساسی زخمی ، قدم نگذاشت

...

همه سوار بر اسبهای بی اعتنایی با افتخار از کنار لحظه های تراشیده ام گذشتند

و به برهنگی خیالم خندیدند

...

تعظیم به زندگی چه سودی دارد وقتی حتی لحظه ای تسلیم نمی شویم و فقط عشق را با

تقدیم می خواهیم و تقدیر را تنها برای خودمان و تردید را در دوست داشتن

...

مرگ باورهای خوبم را ببین

گریه های بی غروبم را ببین

شانه هایم زیر بار غم شکست

شاخه های سبز امیدم شکست

عشق ما در شیشه فرهاد بود

عشق شیرین ریشه اش در باد بود

هیچ کس حرف صداقت را نزد

هیچ کس دل را بر این دریا نزد

یک نفر امروز در چشمم شکست

یک نفر بار سفر بست و گسست

یک نفر با خاطراتم دور شد

یک نفر با قصه ها محشور شد

خدایا از این دنیا خسته شده ام
از این نامهربانی ها خسته شده ام
هر شب چشمانم خیس است
هر شب در خواب دعا میکنم خدا یا مرا در خواب بمیران
تا در هنگام مرگ چشمانم دنیا را نبیند
تا که مردنم را کس نفهمد… کس نبیند
برای نجاتم تلاشی نباشد
از این زندگی خسته ام
خستگی من ناشکری خدا نیست
از روی غرور نیست
از دست این زمانه خسته ام
امید هنوز در وجودم زنده ست
اما امید به چه ؟ به که ؟
انگار در قلب غم زده من... قلب همیشه پر از درد من
غوغایی شده ... کسی وارد شده ؟
اما نه! ... چه کسی میتواند از حصار دلتنگی هایم بگذرد
چه کسی میتواند شریک دلتنگی های من شود...
نه ! من نمیخواهم کسی را در این دنیای خود شریک کنم
در دنیایی که حتی یکبار، فقط یکبار بر روی من لبخند نزد ...
نمیخواهم کس دیگری را به اندازه خود دلتنگ ببینم
اه خدایا مرا ببخش … ! مرا که …
مرا ببخش که قلبم را ...

تنهایی من پاکترین و با وفاترین یاری است که در تمام زندگی پیدا کرده ام .

تنهایی من با شادی های من شاد می شود و با غم های من غمگین .

تنهایی من هیچ وقت مرا تنها نگذاشته است .

.....

من هرگز تنها نبوده ام چون همیشه تنهایی من در کنار من بوده است .

درفرهنگ تنهایی من خیانت جایی ندارد .

تنهایی من به آسانی به دست نیامده است .

.....

تنهایی من از انتهای یک کوچه مه گرفته و غمگین .

با ناز و کرشمه به سمت من تنها آمده است .

تنهایی من با تمام چیزهایی که در خود دارد مرا تنها نمی گذارد .

.....

در تنهایی من، غم ، اندوه ، عشق شادی ، خاطرات و من جای گرفته است.

 درتنهایی من همیشه می توان صدای موسیقی را شنید .

در تنهایی من همیشه فیلمی برای دیدن وجود دارد .

......

در تنهایی من همیشه کتابی برای خواندن هست .

در تنهایی من اشک همچون مرواریدی می درخشد .

من تنهایی خود را دوست دارم .

چون با وفاترین یاری است که در تمام زندگی پیدا کرده ام .

.....

 چون سر خاکم رسی ، اشک به دامن چکه 

     گر شنوی درد من ، آه به عالم رود

 قصه ی هجران دوست ، کرده مرا زیر خاک

   آتش درد درون ، می کندم ذره خاک

 باد صبا می بر ، گر مرا پیش یار

       تا که شود برهمی ، بر غم دوری یار

  می رسد اینجا همه ، آخر هستی است این

   بیش کمی است این ، فرق همین است این

 توبه حقیقت ببین ، منتظر او منم

   چون دهه ای طی شود ، باز رسد در برم

 شاه و گدا و غنی ، هست در این خاک دوست

     عاقبت هر که هست ، نیست بجز خاک دوست

 خوب بد آدمی ، یاد شود بعد از او

      آخرش نیست جز ، حاصل دنیای او

 گفته " محزون بگو " ، چون گذر بر رهی

   یادی از این یار کن ، گر برسی بر محفلی

   در این دنیا بجز غم راه و رسمی نیست نیست

درد عاشق پیشه را ، دارو و درمان نیست نیست   

   دردمندم ، عاشقم دیگر ندارم من کسی

همچو آن ماهم که خورشیدی برایم نیست نیست   

   هر شب از تنهایی غربت روانم سوی ساز

تا ز غم من پرده ای کنان را جوابی نیست نیست   

   همچو آن پروانه ی دیوانه ام من دور شمع

سوختم من ، چاره ای جز خاک گشتن نیست نیست   

   مرغ خوش خوانم ، ولی افسوس از فلک

لانه ای جز این قفس در طالع من نیست نیست   

   من آن آواره " محزونم " چو مجنونم که از دل دادگی

لحظه از روی لیلیم خیالی نیست نیست  

دوباره مثل لحظه ها ی کودکی روی صخره ی بی خیالی تکیه دادم و به تو و بازی دنیا می خندم

داره شب میشه ولی بازم می مونم شاید از پشت درختا مثل اون روزا برام دست تکون بدی و

شایدم یهو دستای گرمتو روی چشام بگیری و من مطمئن داد بزنم که خودتی

...

می شنوی ! این صدای همون رودخونه ای که آهنگ صدات بود و منو تا عمق دریا خیس می کرد

یادته چقدر باهم تا تهش دویدیم و تو یه بارم لیز نخوردی اما من همیشه زیر پای تو پرت می شدم

تو شاخه هایی که با خنده هات هیچ وقت نذاشتی جلوی چشمامو بگیره

...

و حالا اون رودخونه هست اما دیگه تو نیستی که جریان شفافیتش باشی

دیگه مثه اون روزا قطره هاش شعر نمی گه دیگه دستامو نوازش نمی کنه ، فقط آروم لحظه هارو

می شمره و ستاره رو می بره به دره ی یه خاطره که امروز تو رو فقط یاد یه بازی می یاره

...

بازی دنیا و شاید بازی عشق

ای دوست که دیدار فکندی به قیامت

جان بر سر حسرت دیدار کن دل

ای مونس دیرینه ی دل سوخته دریاب

تا چند سخن با در و دیوار کند دل

آشنایی نه غریب است که دلسوز من است

چو من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت

عشقت آتشم به جان زد ، مهرت بر دلم نشان زد

دلتنگم زداغ تنهایی ، ز داغ تنهایی ، ز داغ تنهایی